Dagboek 1 – Vraag om hulp.

Geplaatst op 21 januari 2018 door Marieke in dagboek
Disclaimer: deze post kan affiliate links bevatten, meer info.


Ik heb het meermaals tegen Jan en Alleman verkondigt, op allerlei manieren. Ik was dat ene verlichte bushokje in de duisternis dat iedereen vond.

Op mijn voorhoofd plakt een heel groot neon-bord: ‘Praat met mij!”

Ik ben een introvert, hoogsensitief en angstig om met mensen te praten. En ik hou er niet van als mensen tegen mij, vanuit het niets, hun problemen komen vertellen. Dus, ik vermijdde alle situaties waar ik anderen de kans kon geven om te vertellen.

Aan de schoolpoort stond ik op een afstand van de andere ouders, op een bank ging ik in het midden zitten, zodat anderen zich niet welkom voelden, ik had zeer weinig sociale contacten met anderen,… Ik had een uiterst effectief beschermingsmechanisme opgebouwd.

Maar als anderen tegen mij praatten, voelde het ook goed. Het was voor mij uiterst normaal om naar anderen te luisteren en precies het juiste te zeggen om hen gerust te stellen. Ik moest er niet bij nadenken, het gebeurde gewoon.

En net dat gevoel begon onlangs te knagen.

Ik voelde (want ik voel dingen heel goed aan) dat anderen mij nodig hadden. Ze hadden iemand nodig die zonder oordelen naar hen kon luisteren. Iemand die hen zou laten uitspreken, zonder commentaar.

Ik begon me weliswaar schuldig te voelen. Maar ik kon hen niet helpen. Ik kon het fysiek niet aan en zeker mentaal niet. Ik zat vast en vond geen uitweg.

Het begin van een lange reis.

Ik herinner mij heel goed hoe ik mijn eerste echte vraag om hulp lanceerde in het universum.

Het was begin maart 2017, en zoals zovele keren daarvoor had ik een discussie met mijn partner. Ik moest binnenkort weer gaan werken (na 3 jaar huismoeder te zijn voor onze jonge kinderen), en langs alle kanten kreeg ik advies dat ik moest studeren, en vooruit moest in mijn leven.

Maar dat wou ik niet. Ik zat goed waar ik was.

Ik zat in mijn isolement waar anderen mij niet konden raken. Hier in mijn huis was ik veilig. In de warmte van mijn huis kon niemand mij van slag brengen en stond ik min of meer in mijn kracht. Ik had veel liefde om te geven aan mijn kinderen, en dat was alles dat voor mij belangrijk was.

Studeren wou ik niet, ik zag het nut er niet van in. Ik wilde de mensen helpen, zoals ik dat altijd al onbewust had gedaan. Maar nu wou ik het iets bewuster gaan doen. Ik begon met mijn eerste blog, die op snelle tijd zeer succesvol werd.

Maar mijn partner zag dat zo niet. Hij vond dat ik moest gaan studeren, dat ik iets ‘nuttigs’ moest doen. Mijn kinderen in de opvang dumpen (dat is mijn mening) en gaan geld verdienen dat we niet noodzakelijk nodig hadden om te overleven. Het was krap met 1 loon, maar voor mij was het goed.

De discussie verhitte en het laatste dat hij zei was: “Jij weet niet wat je wil!”

En hij had gelijk! Hij had helemaal gelijk! Ik wist niet wat ik wou. En voor de eerste keer kon ik het eindelijk luidop zeggen. “Ik wist niet wat ik wou, ik wist niet wie ik was en ik had iemand nodig die mij kon begeleiden. Ik had hulp nodig! Iemand moest mijn hand vasthouden.”

Je kan het niet alleen!

Zonder dat ik het wist, vroeg ik het universum om hulp. En wonderbaarlijk kwam er opeens veel hulp uit zeer onverwachte hoeken, zonder dat ik die personen om hulp vroeg. Ze vonden mij en kwamen met subtiele dingen zoals een boek en een verhaal over een psycholoog die echt kan helpen.

Zij wisten niet dat ik deze informatie had gevraagd, en toch kwamen ze ermee, uit het niets bijna.

En ik nam het boek (na aarzelen) aan, en ik aanhoorde de verhalen van haar behandeling bij haar psychologe.

Het boek, de Celestijnse Belofte van James Redfield, was voor mij als thuiskomen van een lange reis. Het klopte gewoon. En dat was een vreemd gevoel. Want voor mij had nog nooit iets gewoon juist gevoeld.

En ik luisterde nog meer naar de verhalen van bij de psycholoog en besloot om er ook naar toe te gaan. Uiteindelijk hielp de andere persoon mij bij het maken van de afspraak, omdat ik het niet kon.

Begin juni 2017 kon ik de eerste keer op consultatie gaan. Zij is een holistische therapeute. Dat wil zeggen dat zij zowel lichaam als geest behandeld, want beiden kunnen niet zonder het anderen. Ze vertelde me dat ik zwaar beschadigd was, zowel lichamelijk als emotioneel, en dat het een lang herstelproces zou zijn. Ik kreeg een lijstje met plantaardige ‘medicatie’ om mijn lichamelijke herstel te bespoedigen en ik kreeg een voorschrift voor bloesemremedies om mijn geest te behandelen.

Na 1 week voelde ik mij als herboren. Ik had weer voldoende energie om de dag door te komen, ik kon helderder denken en mijn lichaam was veel minder pijnlijk. Toch zou ik alle ‘medicatie’ nog weken moeten nemen, tot mijn lichaam herstelt was.

Het was het begin van een dankbaar proces dat onbewust werd gevoerd over loslaten en jezelf terugvinden. Ik kwam dichter en dichter bij de persoon die ik moest zijn. De persoon die ik wou zijn.

Stappen om te ondernemen:

1 Vraag om hulp: vraag het universum om hulp, luidop.
2 Hou je ogen open en sta open voor aangeboden hulp, hoe onbenullig het ook moge zijn!
3 Verruim je geest door te lezen. Kijk eens geen tv, maar lees een boek of lees nieuwetijdskind.

 

Ik was in behandeling bij een holistisch therapeute.  Zoek je een therapeut? Probeer via deze website (voor België).

Geef een reactie